مترجم: نیکان سلوکی
تریگیت (TriGate)، ترانزیستور جدید اینتل که ترانزیستور سهبعدی نامیده شده، در حال حاضر به عنوان برجستهترین نوآوری سال برای معماریهای ریزپردازنده مورد تحسین قرار گرفته است.
استفاده از این نوع ترانزیستور منجر به افزایش سرعت پردازش، مصرف کمتر انرژی و در نتیجه رایانش کارآمدتری میشود. طبق قانون مور، این پردازندهها تا چند سال آینده جزء بهترینها خواهند بود. اما آیا این قانون هنوز صادق است؟
قانون مور در سال 1965 و توسط گوردون مور (Gordon Moore)، یکی از موسسین اینتل، مطرح و معروف شد. این قانون درباره جهش ساخت پردازندههای جدید و کوچک شدن اندازه ترانزیستورها در طول زمان بحث میکند. ما اکنون در وضعیتی هستیم که به علت محدودیتهای طبیعی و مسایل مرتبط به تولید نیمهرساناها، شاید قادر به افزایش سرعت تولید تراشههایمان نباشیم.
قانون مور و یک پیشبینی 46 ساله
اگر شما نیم ساعت وقت صرف خواندن قانون مور کنید، حتما به نتایج جالب توجهی دست پیدا خواهید کرد. شما بهزودی متوجه میشوید که مشاهدات مور به این معنی نبوده که سرعت ریزپردازندهها در مدتی بین 18 تا 24 ماه، دو برابر میشود. مور درباره کارآیی بهدست آمده نیز به طور خلاصه بحث کرده و در مورد کاهش هزینههای تولید در بازه زمانی پنجساله هم نکاتی را مطرح کرده است. اما هیچ قانون مستقیمی در مورد دو برابر شدن سرعت پردازش در بازه زمانی دوساله وجود ندارد. موضوعی که مور مشاهده و مطرح کرده است، افزایش صد درصدی تعداد ترانزیستورهای یک تراشه در بازه زمانی دوساله است.
باید این موضوع را یادآور شوم که موضوع قانون مور نه تنها درباره تعداد ترانزیستورها، بلکه درباره استفاده صد درصدی از توان آنها نیز بوده است و این موضوع با پیشرفت فناوری ساخت و متراکمتر شدن لایههای بالایی، معضل تولید گرما را با خود به همراه داشته است. او همچنین رسیدن به محدودیت تولید تراشههای دوبعدی را پیشبینی کرده و متذکر شده بود که برای رفع این محدودیت، در برههای از زمان باید به سمت تولید تراشههای سهبعدی حرکت کرد. این اتفاق در سالهای 2011 و 2012 در حال رخ دادن است.
فشار بازار
احتمالا فشار رقابتی بازار بیش از پیش بخش تحقیق و توسعه شرکت اینتل را علیه قانون مور به تکاپو وا خواهد داشت . در طول دو دهه گذشته، رقابت بین ایامدی (AMD) و اینتل در بازار بهراحتی قابل مشاهده بود و این اینتل بود که با کیفیت بهتر تولیدات، رهبری بازار را در دست داشت. این روزها رقابت ARM و اینتل است که به چشم میآید و سازندگان و طراحان تراشه مانند کوالکام، سامسونگ، انویدیا و تیآی و حتی شاید ایامدی بازار همراه را در اختیار دارند؛ بخش از بازار که اینتل بهشدت به آن چشم دوخته است. بار دیگر نبرد تولید ترانزیستورها و عدم رعایت قانون مور، میتواند برگ برنده هر یک از شرکتها باشد.
مزایا
در طول زمان، قانون مور تبدیل به خطمشی تولید در صنعت فناوری اطلاعات شد. در واقع پایبندی به این قانون بوده که اکنون شما میتوانید هر نرمافزاری را نصب و اجرا کنید. از طرفی پایبندی به این قانون در پارهای اوقات به اهرمی برای بازاریابی شرکتهای سازنده پردازندهها تبدیل شده و شما را هر از گاهی در فشار برای تعویض آن چه دارید، قرار میدهد. شاید موضوع اندازه و تعداد ترانزیستورها یکی از اجزای نوآوری باشد، اما همه آن چیزی نیست که ما میخواهیم.
ترانزیستورهای بیشتر، قابلیتهای بیشتری نظیر افزایش قدرت محاسباتی را برای ما به ارمغان میآورند. پردازندهها نیازمند دستیابی به سطح امنیت بالاتر و توانایی تشخیص موثر تهدیدها در محیطهای رایانش ابری هستند. همچنین برنامهها قابلیت گسترش بالاتری پیدا کردهاند و ما بهراحتی میتوانیم به سمت معماری پردازنده ناهمگن سوق پیدا کنیم.
البته سوالی که ممکن است مطرح شود این است: آیا برای کسی مهم است که فرضا شرکت اینتل چرخه تولیدی دوساله خود را برای ده سال آینده هم حفظ کند ؟ پاسخ قطعا منفی است. مشتریان توانایی تحمل این مدتزمان را ندارند.
تولید تراشههای سهبعدی میتواند به اینتل کمک کند تا بار دیگر و در مدتزمان متفاوتی تولید خود را دو برابر کند. هر چند ممکن است با این کار قانون مور رعایت نشود، اما حقیقتا چه اهمیتی دارد؟ ترانزیستورهای بیشتر، امکانات بیشتری را به همراه داشته، باعث سهولت در انجام کارها میشود و این همان چیزی است که رضایت مشتریان را در پی دارد.
| < قبلی | بعدی > |
|---|