مترجم: نیکان سلوکی
رگی برینسون (Reggie Brinson)، معاون دانشگاه کلارک آتلانتا، در سال دوم خدمتش به بازسازی زیرساخت ارتباطات پرداخت و بستری وصلهوپینهای را به سمت سیستم ارتباطات یکپارچهای سوق داد که در حال حاضر در حال بازگرداندن سرمایه اولیهاش است.
دانشگاه کلارک ایالت آتلانتای ایالات متحده دارای مشکلات ارتباطی زیادی بود. این سیستم و بستر آن به شکلی بود که سالها در حال خدماترسانی به 38 برنامه از رشتههای دانشگاهی مختلف در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در این دانشگاه بود.
اما در سال 2010 با محدودیتهای موجود، مشکلاتی جدی بر سر راه این سیستم و استفاده از آن قرار گرفت. در آن زمان سیاستهای کمکهای اقتصادی ایالتی تغییر کرد و حجم مشکلات و درخواستهای دانشجویان و والدینشان سه برابر شده بود و از همین حیث سیستم تلفنی موجود دیگر قادر به ارایه خدمات نبود.
برینسون، زمانی که بر روی بستره نهچندانمناسب شبکه این دانشگاه کار میکرد و مشغول وصلهوپینه زیرساختارهای آن بود، تنها دومین سال حضورش را به عنوان معاون رییس دانشگاه میگذراند.
طرح سهساله راهبردی دانشگاه تازه پایان یافته بود. ایجاد یک ظرفیت آموزشی دانشگاهی با نگاهی به ارتقای خدمات مشتریان و تعهد به پاسخگویی از اولویتها بود. برینسون توضیح میدهد: «دانشجویان ما نیاز داشتند از طریق بسترهها و سازوکارهای مختلف با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. ارتباط تلفنی - به همان اندازه که یکپارچگی این سیستم با دیگر سیستمها حیاتی است - برای ما دارای اهمیت است. این ما هستیم که تعیین میکنیم نیازمان چیست و چه چیزی باید داشته باشیم.» موارد مورد نظر ما عبارت بودند از:
• قابلیت مدیریت تماس
• یکپارچهسازی تلفن با نمابر، ایمیل، پیامک و پیامهای صوتی
زمانی که دانشگاه شروع به تحقیق در مورد سیستمهای جدید کرد، قدمت سیستمهای ارتباطیاش به بیست سال رسیده بود. برینسون میگوید: «یکی از مسایل کلیدی یافتن خدماتدهندهای بود که بهشدت بر روی کیفیت ارایه خدمات به مشتری تمرکز کرده باشد. ما نیازمند خدمات خوب بودیم. بعد از بیست سال به خدماتدهندهای متعهد نیاز داشتیم.»
پس تعهد و پاسخگویی از عوامل موثر در تصمیمگیری بود. «خدماتدهندههایی جدی سر میز مذاکره آمدند و با اشتیاق به معرفی نقشه راه مورد نظر و فناوریهایشان پرداختند. ایدهها و راهکارهای جدیدی پیش رویمان قرار گرفت که نه تنها ذهنیتی از آنها نداشتیم، بلکه به خواب هم نمیدیدیم که به چنین جایگاهی برسیم.»
ابتدای آوریل 2010، از میان تمام شرکتهای حاضر ارزیابی چهار شرکت آوایا، شورتل، سیسکو و زیمنس انجام شد. در پایان تابستان دانشگاه بالاخره تصمیم خود را مبنی بر همکاری با Siemens Enterprise Communications گرفت. دانشگاه کلارک نرمافزارهای OpenScape Voice Application و OpenScape Contact Center شرکت زیمنس را که روی OpenScape UC Server اجرا میشوند، برگزید و آن را با همکاری شرکت خدماتی همکار زیمنس، به نام Black Box Network Services نصب و راهاندازی کرد. برینسون میگوید: «بلک باکس و زیمینس با راهکارهایی پیش آمدند که مطمئن بودم تعدادی از مشکلات بنیادیمان را حل خواهند کرد. اجرای این طرح از ابتدای ژانویه 2011 شروع شد و انتظار دارم با فرا رسیدن سپتامبر تمامی مواردی که در زمینه پیادهسازی شبکه بر سرشان به توافق رسیده بودیم آماده و قابل بهرهبرداری باشد. این سیستم تنها 600 هزار دلار هزینه اولیه و سالانه حدود 400 هزار دلار هزینه نگهداری به همراه دارد. اما در سیستم پیشین دانشگاه، هزینه یک دوره سهساله معادل 3/1 میلیون دلار بود؛ هزینهای غیرقابل قبول برای نگهداری شبکه به آن شیوه!»
خریداری و پیادهسازی یک سیستم ارتباطی جدید مسالهای مهم برای دانشگاه بود که میتوانست راههای ارتباطی جدیدی پیش روی دانشجویان و حتی کارکنان قرار دهد. این سیستمهای ارتباطی در تمامی زمینهها اثرگذار بوده و حتی از نظر اقتصادی تفاوت چشمگیری را به ارمغان آوردهاند.
برینسون توصیه میکند که زمانی که میخواهید تصمیمی جدی در زمینه تغییرات زیرساختهای شبکه خود بگیرید، حتما از یک شریک درجه اول بهره بگیرید. «به خدماتدهنده خود بگویید چه میخواهید و سپس سکوت کنید. آنها بهخوبی خواستهتان را درک و برآورده میکنند.»
| < قبلی | بعدی > |
|---|